Kόκκινος στίβος...

Γυρίζω και βρίσκω, την κιθάρα μου σπασμένη
τα μάτια σου κόκκινα να με κοιτούν
Ο δρόμος που διάλεξες εκεί σε περιμένει
όμως σε μάγεψε το φως του φεγγαριού

Κόκκινος στίβος δε μας θέλουν μαζί
κόκκινος στίβος τρέχω εδώ κι εκεί
Τα ρούχα στο πάτωμα, όλα μου φταίνε
Κι δρόμοι μισοί γι αυτούς που δεν κλαίνε

Κάθε μορφή που μοιάζει με σένα, με σκοτώνει
κάθε σου βλέμμα αγαπημένο, το μισώ
Χθες βράδυ μου ζήτησες ξανά να μείνεις μόνη
μα, μέσα νοιώθω πως σε λίγο θα σε δω

Κόκκινος στίβος δε μας θέλουν μαζί
κόκκινος στίβος κι ζωή μισή
Τα ρούχα στο πάτωμα, όλα μου φταίνε
κι δρόμοι μισοί γι' αυτούς που δεν κλαίνε

Πυξ Λαξ

Αυτό το τραγουδάκι μου θυμίζει κάτι από τα εφηβικά μου χρόνια, τότε που όλα ήταν ξέγνοιαστα και ανέμελα... την επόχη της αθωότητας!!! Μου άρεσε θυμάμαι από την πρώτη στιγμή που το άκουσα. Μπορούσα να το ακούω ξανά και ξάνα για ώρες και να ταξιδεύω με τους στίχους και την μουσική του!!!

Στα ταξίδια μου έβλεπα πάντα το αγόρι των ονείρων μου... Μια αχνή εικόνα ενός αγοριού που μαζί του ταξίδευα σε χειμωνιάτικα απογεύματα κοντά στην θάλασσα με το κύμα να σκάει στα βράχια δίπλα μας, άλλες φορές να περπατάμε μαζί στην βροχή, άλλες να βλέπουμε αγκαλιασμένοι το ηλιοβασιλέμα και ένα σωρό εικόνες ακόμα που ήμουν μαζί του και ήμασταν πραγματικά ευτυχισμένοι και αγαπημένοι!!! Πάντα είχα την αίσθηση οτι κάπου εκει έξω υπάρχει, οτι είναι τόσο κοντά μου, τον ένιωθα αλλά δεν μπορούσα να τον αγγίξω σαν ένα πέπλο να με χώριζε από αυτόν!

Ένα γλυκό φθινοπωρινό βράδυ, σε μια μεταβατική και περιέργη φάση της ζωής μου, αυτό το τραγούδι με έφερε τόσο κοντά σε έναν άνθρωπο που τον ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε! Αυτός ο άνθρωπος που τόσα χρόνια ονειρευόμουν με τα μάτια ανοιχτά ήταν μπροστά μου και μου χαμογελούσε.. Ξαφνικά το πέπλο είχε φύγει και πλέον τον έβλεπα ξεκάθαρα! Μπορούσα να τον αγγίξω!!! Ο άνθρωπος μου! Από τότε κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι συνεχίζω να ονειρεύομαι και να επιβεβαιώνομαι οτι ο άνθρωπος που αγάπω πιο πολύ και από την ζωή μου είναι ο άντρας των ονείρων μου!!! το αγόρι που πρωταγωνιστούσε πάντα στα όνειρα μου και τον σκεφτόμουν σε κάθε στιγμή της ζωής μου..

Το πρώτο μου post λοιπόν, το αφιερώνω στα εφηβικά μου χρόνια, στις αγαπημένες μου μελωδίες, στα όνειρα μου και στον άνθρωπο που μου άλλαξε την ζωή...



Στον Πέτρο μου...